پایگاه خبری روستای روئین
صنایع دستی و کارگاهی
صنایع دستی در روستای روئین قدمت دیرینه ای دارد . در یک روایت از چگونگی ایجاد روئین آمده است که میرغیاث الدین نامی از امرای سلسله سربداران سبزوار سند مالکیت روستای روئین را از شاه اسماعیل صفوی دریافت می کند و گروهی از حرفه مندان از قبیل : آهنگر ، نجار ، پارچه باف ، و بنا را به روستا می آورد .
کهنسالان روستا نیز به یاد می آورند که در روستای روئین تا نیم قرن پیش ، حدود ۴۰ خیاط به حرفه خیاطی و تعداد زیادی آهنگر و نجار مشغول بوده اند . هم اکنون برخی از اهالی روستا به اولاد زرگر ها معروف هستند و گفته می شود که جد آنها در روستا زرگری می کرده است همچنین آثاری از کوره های ذوب فلز در دره میام در نزدیکی روستا مشاهده شده که احتمال می رود که مربوط به ساکنان بسیار قدیمی دره روئین باشد
آنچه اکنون به عنوان صناتیع دستی در روستا می توان از آن نام برد بافت پارچه و قالی است بافت قالی بیشتر جنبه مصرفی دارد و چندان به بیرون روستا صادر نمی شود اما بفت پارچه هایی موسوم به <> و همچنین حوله های نخی بسیار متداول است چادر شب نوعی پارچه است که با طرح چهارخانه و با رنگهای متنوع در ابعاد ۱*۲ متر بافته می شود کاربرد آن در گذشته بسیار زیاد بوده است . ازجمله برای بسته بندی رختخواب و دیگر وسایل زندگی از آن استفاده می شده است
در گذشته که عشایر کوچ رو در منطقه بیشتر در حرکت بوده اند ، این پارچه تقاضای بیشتری داشته است زیرا عشایر کوچ رو از چادر شب برای بسته بندی و حمل باروبنه خود استفاده می کرده اند در حال حاضر از میزان تقاضای این پارچه کاسته شده اما با این حال هنوز این چارچه در مقیاسی بالنسبه در روئین تولید و به خارج روستا صادر می شودعمده ترین بازار چادر شب های روئین استان های شمالی ، روستاها و شهرهای خراسان است این کالا توسط تجار و دست فروشان دوره گرد روئینی به استان های دیگر کشور نیز ضادر می شود
در کنار جاذبه های دیگر روستای روئین ، خرید چادر شب و حوله های نخی یکی دیگر از انگیزه های مسافران روئین است .در صورتی که این کالا در روستا به شکلی متنوع و اقتصادی تولید و عرضه شود می توان انتظار داشت که در آینده به یکی از بخش های مهم اقتصادی روستا تبدیل شود . زیرا بازار ایران اکنون مملو از منسوجات ساده و ارزان ساخت روستائیان چینی و پاکستانی است که مزیت چندانی نسبت به دست بافت های روئینی ندارند
در حال حاضر دستگاههای سنتی و دستی بافت پارچه در روئین جای خود را به دستگاههای برقی داده اند در گذشته فقط زنان با کمک دستگاهای دستی پارچه می بافتند . ولی اکنون مردان زیادی در روئین چه به صورت تمام وقت و چه به صورت پاره وقت مشغول بافت پارچه هستند .یک کارگر در مدت ۸ ساعت کاری می تواند خدود ۵۰ متر چادر شب به عرض یک متر تولید کند.ارزش افزوده هر متر پارچه در سال ۱۳۸۴ حدود ۱۰۰ تومان بوده است . با این حساب در آمد ماهانه هر دستگاه حدود ۱۵۰ هزار تومان برآورد می شود . تعداد دستگاهای پارچه بافی روستا نزدیک به ۲۰۰ دستگاه گزارش شده که ۱۸۰ نفر بر روی انها به کار مشغولند . در این صورت در امد سالانه جاصل از بافت پارچه در روئین جدود ۳۶۰ میلیون تومان نخمین زده می شود و سرانه هر خانوار از این فعالیت به طور میانگین ۴۵۰ هزار تومان در سال خواهد بود.
